Ofwel, coronamaatregelen en coronamoeheid.
Mijn idee is dat het huidig beleid niet echt zal leiden tot een gewenste beperking in de aangroei van besmettingen. We hebben drastisch minder wisselende contactmomenten nodig. Vooral de langdurige. Daar wordt in verhouding nog steeds weinig op ingeleverd. Ik voorzie dus dat we weliswaar enige afvlakking van de curve gaan krijgen, maar binnen die vier weken nog strenger moeten zijn, willen we een daling gaan zien.
Nu is het grootste probleem dat een groot deel van de Nederlanders al coronamoe is. Deze manier van doen versterkt dat. Logisch was geweest 10 dagen complete lockdown en langzaam vrijheden introduceren. Daar wordt coronamoeheid minder mee bevestigd. Het belooft namelijk vooruitgang. Steeds weer ‘inleveren’ motiveert niet bepaald. Helemaal niet als het zo weinig effect sorteert.
Steeds een beetje bijplussen is naar mijn mening echt een verkeerd beleid en maakt de mogelijkheid van periodieke drastische lockdowns praktisch onmogelijk. Lockdowns die je dan bijvoorbeeld regionaal kan inzetten (zoals met vakantiespreiding.), geeft dan ook de mogelijkheid tot controles op Intensive Care-planning.
Zo’n regionaal beleid betekent ook tijdelijk geen of ernstig minimaal verkeer naar en van een lockdowngebied. Nogmaals, het gaat om verlaging van contactmomenten. Een mondmasker werkt om ‘superspreading’ te voorkomen, maar zal verder weinig zoden aan de dijk zetten. Het enige wat ik bij de huidige plannen in die zin zie is beperking in ‘tijdspannes’ gezamenlijk genieten. En met name het genieten zelf. Dat is zo mogelijk nog demotiverender. Genieten is tenslotte niet het probleem. Samen er het beste van maken wel.
Nu is het ieder voor zich. Ieder voor zich is continu de teneur in de boodschap van het kabinet. Weliswaar met steeds sterkere urgentie, maar wel individualiserende verantwoordelijkheid. Het is op dit moment zo dat op twee fronten het beleid de mensen demotiveert. Met vrije tijd is de situatie minder leuk en op het werk ook. Aan de horizon ook steeds sterker de dreiging dat bijvoorbeeld baanbehoud op de tocht staat. Elke keer wordt bij aanscherping juist op beide vlakken ingeleverd. Het besef dat we met z’n allen in hetzelfde schuitje zitten is zo niet duidelijk en het wordt ieder voor zich.
Dat beleid is contraproductief. We moeten het samen oplossen en serieuze plannen maken, met gefacetteerde lockdowns, gericht op contactbeperking en cellen met contactniveaus. Cellen die regionaal zijn. Zo’n plan wordt steeds minder realistisch naarmate we over een lange periode steeds meer maatregelen nemen. Met dit beleid worden we namelijk bijgehaald door de aantallen die besmet zijn. Het ergste is hierbij dat we ons niet voor elkaar verantwoordelijk voelen.
Doe het liever voor elkaar. Dan voel je je ook minder coronamoe. Misschien kunnen we dan zelfs nog met enig plezier dit virus het hoofd bieden.
divorytaur 