De oude Wajong met ‘prikkelende’ korting is een pure bezuiniging. In de uitwerking ervan vindt u het bewijs. Ik heb dan ook nog eens de nodige opleiding genoten en mag mijzelf doctorandus noemen. Met een Wajong ben je dan helemaal de pineut, want de enige ‘steun’ die je krijgt is leefgeld op bijstandsniveau en de reïntegratie kan alleen plaatsvinden met werk op het niveau van minimumloon.

Nu hoor ik u zeggen: ‘kun je daar niet mee leven dan?’ Het loon wel, maar de werkomgeving niet. Ik denk anders… en dan werk ik tussen mensen die ik niets te vertellen heb, met werk waar ik geen enkele uitdaging in vind. Door mijn autismespectrumstoornis heb ik sowieso al moeite om mijzelf te handhaven in gezelschap en ‘erbij’ te horen. Probeer dat eens met mensen die eigenlijk jouw taal niet spreken en heel andere opvattingen hebben.

Pas geleden werd ik echter uitgenodigd voor een gesprek bij een arbeidsdeskundige. Een halloweengesprek wellicht? Het was vandaag.

Het UWV-gesprek was heel zinvol in z’n zinloosheid. Het werd een soort metagesprek, waarbij de arbeidsdeskundige zelf aangaf dat ik onderdeel was van een steekproef van 25% van de Wajongers.

Hij vertelde me dat ik feitelijk moest kiezen uit een aantal categorieën waarom ik hulp van het UWV zou weigeren. Ik vroeg hem de formuleringen voor te lezen en ik zei uiteindelijk met geen van de opties echt eens te zijn. Hij begreep dat.

Het werd de optie waarbij ik aangaf dat ik het niet zou kunnen. De andere opties ben ik nu vergeten, omdat ze mij niet zo boeiden, maar ik vond ze bizar Kafkaesque en sturend.

Hij wist me ook nog te melden dat de plannen er lagen om bij mensen in mijn situatie een regelmatig monitorgesprek te willen houden. Nadat ik aangaf dat ik de zinvolheid niet zo begreep verwees hij naar de politiek en vulde aan dat een ‘dwingende financiële prikkel’ niet ondenkbaar was.

Ik vertelde dus dat ik dat al helemaal niet begreep, want mijn beperking gaat niet minder worden door zo’n prikkel. Toen zei hij, ‘Tja, wat niet kan, dat kan inderdaad niet.’ Ik meldde hem na enige overdenking dat ik dit soort behandeling voor anderen die minder stevig in de schoenen staan, wel als desastreus inschatte. Hij gaf me gelijk, met enige machteloosheid in z’n formulering.

Uiteindelijk gaf ik mijn voornemen nog aan om in de toekomst wel passend werk voor mezelf te kunnen regelen en vroeg of het UWV dan nog iets voor me zou kunnen betekenen in mijn onderhandeling met de werkgever. Daarbij was het antwoord dus ‘Nee’. Ze kunnen alleen bemiddelen in lopende trajecten en bij laaggeschoold werk.

Ten overvloede bedankte hij mij voor m’n komst en dat ik op tijd was. Ik meldde dat de taal in de brief anders dreigend was met korting op uitkering. ‘Dat kunnen we dus nog niet,’ zei hij en ging verder met de uitleg dat de meesten de uitnodiging negeerden en of het niet zo nauw namen allemaal.

‘Daar heeft u dan weer een voordeel van mijn soort beperking,’ zei ik toen.

Tot zover de UWV-perikelen. Mij gedachten gaan natuurlijk gewoon door en ik beredeneerde dat Het ergst eigenlijk is, dat zo’n arbeidsdeskundige zelf in de situatie zit dat hij/zij beseft zinloos bezig te zijn en zelfs ongewild mensen ten gronde zal richten…

😒 En dat ze er niets aan doen.