‘Ben jij nou een politiek dier?’

Ehm… Nou eigenlijk niet als het gaat om overtuigen en ambitie. Ik wil een ander niet overtuigen van mijn gelijk en ik houd niet van conflict. Prototype poldermodel, zou je denken. Ik heb echter wel overal een mening over. Alhoewel ik indertijd te horen kreeg van mijn psychiater dat ik eigenlijk geen mening heb, maar kom met hypotheses. Ideeën en een praktische, meestal goed doorwrochte probleemstelling, met een praktische oplossing. Als ik de oplossing niet zie, dan hoop ik er samen met anderen uit te komen. Oh, en wat betreft die psychiater? Ik was eens zwaar depressief. Zij heeft me enorm geholpen met een goed referentiekader, om mezelf te kunnen zijn.

‘Maar de politiek is toch mensen overtuigen?’

Dat idee krijg je wel, hè? Ik vind het eerlijk gezegd tamelijk waanzinnig, hoe mensen denken dat zoiets werkt. Het doet mij altijd aan waspoederreclame denken. Er blijft iets hangen bij mensen die politiek en het besturen van een gemeente, provincie of land eigenlijk niet echt interesseren. In dat geval gaat het om oproepen van gevoel. De samenleving wordt zo bespeeld. Vaak zie je dat men precies stemt op hen die beslissingen nemen die loodrecht staan op wat zo iemand in gedachten had. Dat kan natuurlijk op twee manieren. Enerzijds omdat men in een coalitie een veer moet laten, maar vaak ook omdat het eigenlijk niet uitmaakt wat je belooft. Zolang je maar positief, blij en vrolijk je boodschap uitdraagt.

‘Toch maak je een keus. Waarom D66?’

Nu, dat is wegens een basisprincipe. Helaas wordt die overschaduwd door het zogenaamde ‘neo-liberalisme’ waarmee het ‘ieder voor zich’-principe geduid wordt, maar ik ben in de basis sociaal-liberaal. Zie het maar als een soort jin en yang in de politiek. Natuurlijk kun je geen geld uitgeven wat je niet hebt, maar het gaat niet alleen om geld en geld verdienen. Wat mij betreft in de politiek juist niet. Vooral bij de gemeente zul je de gulden middenweg moeten bewandelen om aan de behoeften van alle burgers te voldoen. Als raadslid zit ik daar niet voor mijzelf of mijn eigen ego. Ik zit daar in essentie om het college te controleren en alternatieven of inzichten aan te dragen. D66 is de enige partij die pragmatisch handelen voorstaat en de behoefte heeft om zo helder mogelijk te communiceren. Daar staat tegenover dat ik het niet altijd eens ben met de partij, maar dat hoort erbij.

‘Heb je fel campagne gevoerd?’

Dit jaar niet. Helaas moest ik een keuze maken tussen hoe mijn leven zou zijn als ik me volledig wijd aan het raadslid zijn en mijn huidige vrijwilligerswerk. Ik werk bij Filmhuis Lumen en geef ook een paar uur per week computerles bij GGZ. Helaas heb ik een beperking wat betreft energiehuishouding, waardoor ik keuzes moet maken. Periodes van 15 uur slaap per etmaal zijn mij niet vreemd, alhoewel dat dan in twee of drie gedeeltes over dag en nacht verdeeld raakt. De meeste werkzaamheden kan ik dan ook thuis doen en/of voorbereiden. Dat kan dan net zo goed om 3 uur ‘s nachts zijn en in het weekend. Vier jaar geleden deed ik overigens wel mee met de campagne en vond het best leuk ook. Politiek is uiteindelijk ook een samenspel en de D66-leden in Delft zijn heel fijne mensen. Campagne voeren is overigens vooral goed luisteren, wat mij betreft, en mensen een goed gevoel meegeven bij de ontmoeting. Op sociale media ben ik op die manier hopelijk wel aanwezig. Ook voor de partij.

‘Denk je nog in de raad te komen?’

Het zou met een hoop voorkeursstemmen kunnen, maar realisme is mij niet vreemd. Als het dit jaar niet lukt, dan over 4 jaar gewoon weer proberen. Het enige waar ik me in de politiek echt zorgen om maak is dat bepaalde groepen negatief worden afgeschilderd. Gewoon omdat ze als ‘niet rendabel’, of ontwrichtend worden beschouwd. Wat je in onze hele samenleving ziet is dat men zich tegen elkaar afzet, maar ondertussen elkaar via regeltjes en wetten willen dwingen er voor elkaar te zijn. Dat verschuift het probleem naar hen die juist al moeite hebben om een plek in dat systeem te hebben en houden. Je bent er niet voor anderen, omdat het je niet lukt. Aldus komt er extra controle op handhaving, want het is tenslotte een regel. Als je samen naar een werkbare situatie gaat zoeken blijkt er echter ineens heel veel mogelijk met minimale middelen. Iedereen is in eerste instantie van goede zin. Pas als je mensen confronteert met een keurslijf, gaat de spreekwoordelijke kont tegen het krib. Ik hoop daar in de raad bewustzijn voor te creëren.

‘Wil je er zelf beter van worden?’

Als je mijn schrijfsels op deze media leest, zul je begrijpen dat geld mij bijvoorbeeld niet zoveel zegt. Ik kom rond van een Wajong. Het is sinds die 7% korting overigens wel echt sappelen. Ik zie geen mogelijkheid voor regulier werk en het verleden heeft ook in zo’n 10 jaar bewezen dat dit via instanties juist negatief voor mij uitpakte. Ik heb wel altijd zelf initiatief getoond en ook dit is in die zin weer een initiatief. Ik heb echter voorgenomen sinds die korting, om in ieder geval gezonde keuzes te maken. Ik uit mij graag vanuit inzichten en overwegingen. Ik kan daarmee in de raad volgens mij goede zaken doen. Ik kan daarmee voor Delft een duit in het zakje doen om gebalanceerde besluiten te nemen en wellicht zelfs nog ideeën aandragen die anders nooit naar voren waren gekomen. Beter worden? Nee ik ben goed genoeg. Ik zie een plekje in de samenleving waar ik wat mee kan. Als ik die kans krijg. Krijg ik die kans, dan ga ik daar volledig voor en zonder verborgen of alternatief agenda.