Een vriend van me, laat ik ‘m Peter noemen, heeft jaren geleden zijn plek gevonden bij een arbeidsmatige positie in de GGZ. Binnen GGZ zijn er arbeidsplaatsen, die mensen structuur bieden voor korte en lange termijn. In de ogen van het GGZ-management is dat volgens mij een beetje een schizoïde plek, omdat het enerzijds mensen weer moet leiden naar een plek in de samenleving, maar sommigen horen er nu eenmaal bij het meubilair. De maatschappij is te bedreigend.

Zo ook Peter. Het is in tientallen jaren zo gegroeid, dat hij zo’n beetje de rechterhand is van degene die het interne repro-bedrijfje draaiende houdt en daarbij mensen inzet voor arbeidsmatige dagbesteding. Voor dat werk krijgen de mensen ook een geringe vergoeding per uur. Naast die vergoeding was er ook ruimte voor reiskostenvergoeding. In het geval van Peter erg fijn, want regio-opdelingen en woonsituatie zorgde ervoor dat hij ongeveer uit de verste uithoek die mogelijk is moet komen.

Peter zal nooit zoiets in een bedrijf kunnen doen, want zijn psychiatrische problematiek heeft een continue afstemming nodig. Dat kan alleen in zo’n relatief stabiele omgeving waarbij hij overzicht kan houden en anderen hem daarin kennen. Heel trouw was hij dus altijd op z’n werk en probeerde zich ook met cursussen en dergelijke nog nuttiger te maken. Tot laatst… Want wat had men besloten? De arbeidsvergoeding en de reisvergoeding werden samengevoegd. Een en ander werd ook minder, wat dat was natuurlijk het idee. Dat laatste had Peter waarschijnlijk prima mee kunnen leven. Wel vervelend, maar gewoon een korting op de vergoeding.

In Peters hoofd ging nu namelijk de boodschap: ‘Geen reiskostenvergoeding meer!’ door het hoofd. Daar hij in de loop van al die jaren met z’n auto kwam en dus financieel alles in balans had, was dit iets waar hij helemaal van in de war raakte. Mede omdat het een onbegeleide verandering was. Voor de begeleiding bij de betreffende repro was het tenslotte ook een plotseling doorgevoerde verandering en in essentie stelde het natuurlijk niet veel voor. Puur iets administratiefs.

Peter was er altijd.

Peter is er nu al een tijdje niet meer.

Het is maar iets administratiefs.

Een boekhoudkundig dingetje.