De strijd tegen racisme is vaak zelf racistisch… Het is helaas een vorm van Don Quichoterie om de strijd echt als zodanig aan te gaan. Zij die discriminerend, voorzien van waardeoordeel in het leven staan, zullen niet luisteren naar argumenten, zien bevestiging in de kleinste dingen die in die richting wijzen en zetten juist de hakken in het zand als ze gedwongen worden zich anders op te stellen.

Dat gezegd hebbende, moet het niet zonder gevolgen zijn als men moedwillig iemand als minderwaardig neerzet met om het even welke uiterlijke, culturele of identiteitverstrekkende karakteristiek. Ook een groep als zodanig mag niet in waarde onderscheiden worden. Of dat nu ‘meer’ of ‘minder’ is.

Helaas wordt er door bepaalde mensen niet ingezien dat discriminatie die tweeledigheid kent. Evenmin de wijze waarop je een groep als ‘te weinig waard’ neer mag zetten, om een onderscheid te maken die de menswaardigheid ondermijnt, kun je het dus ook niet doen ten aanzien van mensen die je onverhoeds daarmee als hoger inschat. Met andere woorden door de ‘blanke medemens’ algemeen neer te zetten als elitair, beter of bevoordeeld, ben je ook discriminerend en racistisch bezig.

Het bestrijden van beide zienswijzen kan ook niet bestaan uit gedachtenpolitie, gedragsveranderende cursussen, danwel het wegnemen van mogelijk verwijzende elementen in de culturele samenleving. Op het moment dat je beseft dat een gelijke menswaardige behandeling voor iedereen de juiste weg is voor een harmonieuze samenleving, hebben die uitingsvormen niet meer te betekenen dan wat de boodschapper er zelf mee bedoelt. Of wat de persoon die er tegenaan kijkt interpreteert.

Kortom discriminatie die wij als racistisch kenmerken is puur afhankelijk van de zender en/of ontvanger. Als je daar gevolg aan wilt geven, zul je het op dat niveau moeten benaderen. In die zin is iemand die roept dat ‘de blanke mens’ een bevoordeelde soort mens is, is dus feitelijk net zo goed aan het discrimineren als iemand die roept dat getinte mensen tot de benadeelden horen. Je kunt best zeggen dat de één nog steeds ten opzichte van de ander in de maatschappij wordt voorgetrokken. Die algemene uitspraak is los van waardeoordeel. Maar een waardeoordeel combineren met een onderscheidbare groep mensen in positieve of negatieve zin is de essentie van disharmonieuze discriminatie, die wij racisme noemen.